Ang Lumang Baul Ni Don

Kasing tayog ng bulkang Mayon
ang mga pangarap na ibinabantayog
at namumutawi sa ating mga labi.
Kasing kinang ng mga kabukirang
natutong baybayin ng ating kabataan,
hanggang sa paglapat ng mga yapak
sa dalampasigan ng ating kamulatan.

Doon unang minalas ang kinang ng iyong
mga mata at matatamis na ngiting
tila nadarang sa gata ng ating unang panahon.
Noon ko din nasaksihan kung paano
sinalikop ng pagnanasa ang mga bubot
na isipan, o ang paglalapat ng mga labi
sa unang pagkakataon.

Hanggang sa natutuhan na ring lasahan ng dila
ang tamis-anghang na manaka-nakang
nagdudulot ng kakaibang init sa katawan.

Ngunit mabilis na tumanda ang mga araw
At huli na nang nalamang nagpupumiglas
na rin ang mga maaanghang na salitang
kumakawala sa namamanhid na labi.
Hindi na rin kayang tiisin ang mabigat
na pasaning hindi kayang bulagin
ng mga pangakong iniwan sa mga kabukiran
at dalampasigan ng ating pag-iibigan.

At sa muling pagsapit ng tag-ulan,
naglandas din ang pagpatak ng mga luhang
inipong pilit ng mga matang ipinako sa kawalan.
Kaalinsabay ng mainit na hanging dumadampi
na nagbubuhat sa bukana ng bulkan
Ay ang malamig na himig ng pamamaalam.
Hanggang sa ito’y sumabog, kumawala
sa mga bisig na dati’y wagas na pagmamahalan.