Ang Lumang Baul Ni Don

Minsan, naisip kita. Hindi ko naman
maaaring sabihin naalala kita. Dahil
ang alaala ay para lamang sa mga taong
may nakaraan, mapait man o matamis.
Ngunit tayo’y walang nakaraan, inukit
lamang ng ngayon upang pagsangahin
ang ating mga salita, kahit simpleng
pangungumusta na kahit wala namang
pagbabasehang lumang balita tungkol
sa iyo, o maging sa akin. Kaya naisip
kita sa gabing katulad nito habang natutuyo
akong nagdidiliryo sa silid ng pag-iisa.
Naisip ko, paano kaya kita kikilalalanin
sa pagitan ng aking mga gunita? Katulad
ka rin kaya nila na may simpleng mata,
simpleng ilong, simpleng bibig at simpleng
pagkatao na maaari kong ikahon
sa aking mga palad at pakikiramdaman?
Katulad ka rin kaya nila na may mahabang
buhok na nakikipagsalimbayan sa hangin
ang pinaghalong 2 in 1 shampoo with conditioner?
Malalasing kaya ako kapag naamoy
ko na ang mabango mong katawan
na may haplos ng pearl essence?
Ngunit wala kang anyo sa anino
ng mga gabing katulad nito habang
ako’y nalalango sa pagbibilang
ng mga kinahong sandali. Kaya naiisip kita
sa mga oras na kagaya nito. Paano kaya
kung sa isang saglit ay magbukas ang bintana
ng aking silid at dumating ka. Dahan-dahang
lalapit at bubunutin ang mga langgam
na nananahan sa aking dibdib. Paano kaya
kita kikilalanin? Magagawa ko kayang
lapitan ka at sasamyuin sa buhok, tatabigin
sa aking mga bisig? Palalayain mo kaya
ang mga halakhak sa pagsasabing:
Teka, teka at hindi pa kita lubusang kilala.
Kaya paano kaya kita kikilalanin
sa mga oras na kawangis nito? Tama
bang pangalanan kita sa pamamagitan
ng pag-usisa sa iyong makikinis na balat?
Kung gayo’y tatawagin kitang Audrey.
Dahil siya ay kilalang flawless, at kaakit-akit.
Tama ba’ng tawagin kita sa pamamagitan
ng mga pabulong mong ngiti? Kung gayon
ay hayaan mong tawagin kitang Kikay.
Dahil siya ay may nakakahilanang boses
kagaya ng babae sa fm kapag hatinggabi.
Ngunit alam kong napakaraming Audrey
at Kikay ang nagmamay-ari ng kani-kanilang
katangian. Kaya hayaan mong ukitan
ko ang iyong pagkatao sa pangalang sinta.
Kaya ngayong gabi, aking sinta, ipaubaya
mo muna ang iyong sarili sa aking mga bisig.
Gusto kong marinig ang iyong mga tinig
upang maibsan ang kasabikan kong malaman
kung gaano katinis ang iyong himig. Katulad
ka rin kaya ni Sarah Geronimo na parang
idinuduyan sa hangin ang bawat makarinig?
Kaboses mo kaya ang malambing na babaeng
nakakausap ko sa cellphone sa tuwing
nauubusan ako ng load sa madaling-araw?
Kaya’t dahan-dahan kitang binulungan;
dito ka na kaya matulog ngayong gabi?
Ngunit ang mga tinig mo’y nagmistulang
mga milyun-milyong paru-paro na yumakap
sa nanlalamig kong kalamnan. Pinagmasdan
kita habang nagkikislot sa iyong balikat
at kumawala ang mga pakpak ng isang diwata
hanggang sumalipadpad palabas ng bintana.
Sinundan kita hanggang sa gulugod
ng pagbabakasakali na ika’y magbabalik.
Hanggang sa ako’y tamaan ng nakakapasong
sinag ng buwan. Ipinikit ko ang aking mga
mata sa pagsasabing: ang bilis mo namang lumisan.
Nang muli kong idilat ang aking mga mata,
humihiyaw na ang orasang idinikta
ng alas-siyeteng pagbangon mula sa higaan.
Kaya napangiti ako habang pinupulot
ang mga nalugas na pakpak ng mga paru-paro
sa lahat ng dako ng silid, kasabay ng pagsasaisip
ng mga katagang: sa muling pagkikita natin
sa panaginip, aking sinta.